INTERVIEW   MET   ED   EN   IVON VOSSEN

  

Ed is geboren op 22 januari 1968 in Egchel in het ouderlijk huis op de Roggelseweg 131 in Egchel.

Ivon is geboren op 8 april 1968 in Panningen.

Ze zijn getrouwd in het jaar 1992 en samen hebben ze 2 kinderen, nl. Roxanne (17 jaar) en Joey (15 jaar).

Opleiding:Ed is na de lagere school  in Egchel naar de Biologische school in Panningen gegaan en vervolgens naar de M.A.S. in Roermond. Hij wilde eigenlijk boer worden. Na de lagere school in Panningen volgde Ivon de Havo aan het B.B.C. in Panningen. Daarna is ze naar Venlo gegaan naar het K.M.B.O.  (kort middelbaar beroepsonderwijs).

Beroep:

Ed:Ik ben begonnen op 31 augustus 1987   als vrachtwagenchauffeur en na 1 jaar ben ik kraanmachinist geworden bij de Heldense Machineverhuur. Dit heb ik gedaan tot 2003. Vanaf dat moment ben ik full- time werkzaam op onze camping ’t Vossenveld.

Ivon:Toeval of niet, maar ik ben ook begonnen te werken op 31 augustus 1987  aan de kassa bij de Hema in Panningen. Na anderhalf jaar ben ik administratief medewerkster geworden bij reisbureau R.Ghielen in Beringe. Dit heb ik gedaan tot 1993. Daarna full- time  op onze camping.

Hoe zijn jullie ertoe gekomen om campingeigenaar te worden?

Ed:Mijn ouders (Jo en An) zijn in 1982 op vakantie geweest in Australië en verbleven daar enkele dagen op een camping. Het idee om met een camping in Egchel te beginnen is daar ontstaan en hetzelfde jaar zijn ze begonnen met een SVR –camping (stichting vrije recreatie).Tot 1993 hebben wij (Ed en Ivon) in Helden gewoond en zijn toen gaan wonen op het ouderlijk huis aan de Roggelseweg en zijn een maatschap gestart met het idee om het bedrijf in de toekomst over te nemen. In het jaar 1999 heeft de overname plaatsgevonden.  Aanvankelijk was het een kleinschalige camping met 25 standplaatsen. We hadden toen ook nog mestkuikens, asperges en akkerbouw. Langzamerhand heeft er uitbreiding plaatsgevonden ( tot 2001) naar 100 standplaatsen. De camping is inmiddels 3,5 hectare groot.  Onze gasten komen uit alle delen van Nederland en af en toe komt er ook wel eens iemand uit het buitenland. Het kamperen van vroeger was heel wat anders dan anno 2011. Waren het vroeger alleen tenten en af en toe een vouwwagen, nu zie je nog alleen maar luxe caravans en campers. Er zijn mensen, die al minstens 15 jaar ieder jaar terugkomen. Ze voelen zich hier echt thuis en dit is voor ons een mooi compliment.  

Ivon:We zijn een camping voor en door kampeerders. Ze denken met ons mee en dragen af en toe ideeën aan en organiseren activiteiten met ons mee. Zo worden op onze camping nogal wat activiteiten georganiseerd o.a. fiets- en wandeltochten, darten, bingo- avonden, biljarten, kaarten, workshops (creatief), vis roken, muziek- en dansavonden etc.

Hoe staat het met de concurrentie?

Grote campings in de buurt zoals De Leistert in Roggel, de Heldense Bossen en de Schatberg in Sevenum zijn niet direct concurrenten van ons, aangezien we van doelgroep verschillen nl. zij zijn gericht op gezinnen. Onze camping is gericht op de actieve senior. We zijn wel aangesloten bij het samenwerkingsverband Peel en Maas met diverse collegacampinghouders van de SVR zoals bv. de Aenstoot, ut Tumpke, de Hazenakker en de Flierenhof met als doel om zoveel mogelijk toeristen naar deze streek te halen en te houden.

Leuke ervaringen:

Wat we ons nu meteen kunnen herinneren was bv. : Bij het komen en gaan van vaste campingbezoekers werden er vroeger wel eens  streken uitgehaald, zoals het stiekem loskoppelen van de caravan van de auto. Zelf hadden ze dit niet in de gaten en wij lagen meestal in een deuk. Vooral in de beginjaren (wegens de kleinschaligheid) vloeiden er bij het afscheid wel eens tranen bij de bezoekers, maar wij als eigenaren hadden het er ook wel eens moeilijk mee. Die eerste jaren was het eigenlijk een grote familie. We hadden veel contact met onze gasten. Samen aardappelen rapen, asperges steken en de eendagskuikens bewonderen en ’s avonds gezamenlijk rond het kampvuur.

Jullie eigen vakantie?

In juni gaan we altijd 1 nacht (!) weg ergens in een hotel in Nederland. Verder hebben we weinig behoefte aan vakantie of reizen. In maart 2012 gaan we naar Amerika om onze dochter op te zoeken, die 1 jaar daar een studie volgt. Jo en An zullen dan de zaken waarnemen (dit moeten we hen nog wel vragen, maar ze zullen het wel doen. Ze zijn sowieso onze steun en toeverlaat).

Hobby’s:

Ed:Ieder jaar zijn we in de wintertijd bezig om te vernieuwen en te verbeteren. Dit doen we met onze eigen handen. Ik vind het een uitdaging om zelf een plan te bedenken, te ontwerpen, te maken en het vervolgens dan zelf te gebruiken of te kunnen toepassen op ons bedrijf. Ik geniet van het zelfstandig realiseren van de ideeën in mijn hoofd, ik wil ze optimaal ten uitvoer brengen. Ze hebben mij wel eens gezegd dat ik gouden handen heb en dat ik een echte Willy Wortel ben. Alles wat op mijn pad komt is mijn werk, maar ook mijn hobby. De afwisseling hierin vind ik grandioos (van architect tot loodgieter, van tuinman to elektricien, van EHBO- er tot timmerman, van poetser tot barkeeper enz.). Volgens mijn moeder is er een ding wat absoluut niet mijn hobby is, en dat is opruimen van mijn werkplaats !!! (maar dat wil ik natuurlijk niet geloven)

Verder ga ik twee avonden in de week recreatief zwemmen. Ook ben ik lid van de jagersvereniging van Egchel. Ik ben geen fanatiek jager, maar daar tegenover mijn hond Bobbie wel. Ik vind het plezierig om samen met Bobby af en toe door het veld te struinen.

Ivon: Mijn liefhebberij is bloemschikken , ook met de achterliggende gedachte om dit in de toekomst toe te passen in workshops op onze camping. Ook vind ik digitale fotografie een mooie bezigheid. Dit kan ik wederom ook weer toepassen voor pr. foto’s voor onze site en voor andere vormen van promotiemateriaal. Verder lees ik graag tijdschriften. Vanwege mijn gezondheidsproblemen (Multiple Sclerose) ben ik beperkt in mijn doen en laten.

Toekomst:

De laatste jaren zijn we zeer tevreden over de bezettingsgraad van onze camping. Aan uitbreiding denken we voorlopig helemaal niet. Natuurlijk moeten we er voor waken om te blijven optimaliseren , want stilstand is achteruitgang.

Laatste woord:

Ed: Ik moet wel zeggen, dat ik bij veel van de werkzaamheden vanaf het begin tot nu nog steeds veel hulp heb gehad van mijn vader, waarmee ik altijd  graag en goed kan samenwerken, ondanks dat we het lang niet altijd met elkaar eens zijn. Ook het samenwerken met moeder gaat heel goed m.a.w. we zijn met zijn allen een goed team. Ondanks dat ze in het seizoen veel uren actief zijn op de camping, doen ze dit wel met veel vreugde en plezier. Ook vinden we het fijn, dat onze buurman Lei vrijwillig veel uurtjes actief is met het organiseren van de biljarttoernooien. Hij helpt ook veel  bij andere activiteiten. Bij deze willen wij pap en mam en onze buurman Lei nog heel hartelijk bedanken voor hun inzet. Ook willen we de andere mensen, die ons tijdens het seizoen meehelpen met allerlei activiteiten en klusjes ook zeker niet vergeten.

De zonnewijzer die we in 2007 geheel onverwachts geschonken hebben gekregen van de vaste kampeerders bij het 25 jarig jubileum van de camping,

 Dit interview werd afgenomen op 23 december 2011 door Ves Wilms 

P.S. Voor meer informatie over camping ’t Vossenveld :kijk op www.vossenveld.nl

 

INTERVIEW MET HEIN WOLTERS EN GER BEEREN

 

Hein is geboren op 14 september 1955 in Helden-Dorp. Hij is getrouwd met Ger Beeren. Ger is geboren op 3 december 1958 in Egchel
op het ouderlijk huis op de "Kattestert". (in 1734 werd deze naam reeds gegeven aan de streek waar de boerderij staat; de kattestert is een paarse bermplant). Hier op de Rongvenweg 5 wonen Hein en Ger.
Opleidingen:
Na de lagere school in Helden-Dorp ging Hein naar de L.T.S in Panningen afdeling houtbewerking. Daarna naar de opleiding meubel-
en woningstoffering in Venlo. Ook heeft hij nog een opleiding gevolgd in Eindhoven bij S.B.B.O. (Stichting Beroepsbegeleiding Onderwijs).
Ger heeft na de lagere school in Egchel 3 jaar de huishoudschool in Panningen gevolgd. Verdere studies: praktijkdiploma boekhouden, middenstandscursus en horecacursus.
Beroep:
Hein : ik ben voorman muskus- en beverrattenbestrijding. Ik heb 9 man onder me en geef daaraan leiding.
Het werk houdt het volgende in: het speuren op aanwezigheid van muskus- en beverratten en daarna vangen.
Muskusratten worden voornamelijk gevangen in doodslaande klemmen en fuiken (verdrinkkooien).
Beverratten worden levend gevangen in vangkooien en daarna met een pistool gedood. Als we een ongewenste vangst hebbben,
b.v. een bever, dan kunnen we deze terstond weer in de vrije natuur loslaten.
Het gebied , waar ik werk, is van Wessem tot Molenhoek ( Waterschap Peel en Maasvallei). In dit gebied worden nu per jaar 1200 muskusratten gevangen en enkele honderden beverratten.
De voornaamste reden van bestrijding is de openbare veiligheid (dijken).
Grote aantallen komen ieder jaar uit Duitsland.
22 jaar geleden ving ikzelf 2500 muskusratten per jaar in een veel kleiner gebied ( van Nederweert tot Helden).
De bestrijding is anno 2011 volledig onder controle.
Het overgrote deel van de gedode dieren wordt teruggegeven aan de natuur (o.a. als voer voor vossen en roofvogels).
In België worden de "waterkonijnen" nog als lekkernij opgedist. Ook gebeurt dit wel eens in Egchel !
Ger: ik ben chauffeur bij stomerij van Hal in een gebied van Venlo tot Echt en Weert .Zo verzorg ik 25 depots.
Hobby's:
Hein: ik verzamel graag oude spullen ( Ger valt Hein in de rede : "je bedoelt oude rotzooi").
Vaak vind ik het doodzonde dat deze oude gebruiksvoorwerpen verdwijnen. Bijzonder trots ben ik op een oude mixer van 1960.
Deze kostte indertijd 400 gulden!

Ger: ik verzamel naainecessaires. Ik heb nu een paar honderd etuitjes, doosjes en pennen.
Een tweede hobby van mij is motorrijden. Ik ga alleen rustig toeren ( 50 tot 100 kilometer) op een Moto Guzzi V50.
We hebben ook een gezamenlijke hobby, nl. de jacht.

Ger: als klein kind van acht jaar ging ik indertijd met mijn vader op jacht. Dit heeft me altijd al geboeid.
Toen ik 12 jaar oud was, mocht ik op zaterdag niet meer mee, omdat ik dan thuis moest poetsen.
Toen ik Hein leerde kennen , hebben we de jacht weer opgepakt. We hebben allebei een jachtcursus gevolgd en deze met een diploma afgesloten.
Er wordt gejaagd op klein wild :hazen, konijnen, duiven, kraai-achtigen, vossen en reeën. ( deze laatste op afschot).
In 2005 heb ikzelf een wild varken geschoten op de Schorf (grondgebied Beringe). Dit is uniek voor deze streek.

 

Het jachtseizoen is van 15 oktober tot en met januari.
Je moet je als jager aan allerlei wettelijke bepalingen houden. Het meeste van wat we geschoten hebben, wordt zelf geconsumeerd.
Het lekkerste smaakt het everzwijn.
Jagen is 99% observeren (dit gaat het hele jaar door) en 1% afschieten.
We hebben geen moeite om een dier te doden. We schieten voornamelijk om een goede en gevarieerde wildstand te houden. Bovendien zijn er soorten die geschoten moeten worden, om de schade aan land en tuinbouwgewassen binnen de perken te houden(bv konijnen, duiven en kraaien) en reeën voor de verkeersveiligheid.
Er wordt niet alleen met het geweer gejaagd, maar ook met onze eigen tamme fretten. Deze worden ingezet om konijnen uit de holen te jagen en deze worden dan levend gevangen.
Onze 2 jachthonden vergezellen ons vaker tijdens onze jacht. Deze werken voor ons , voor en na het schieten.
Onze tuin (dik 2 hectare groot) vergt wel het nodige onderhoud. Gelukkig hebben we goede en deskundige buren (Jan en Rob), die ons veel werk uit handen nemen.
In deze tuin staan enkele prachtige houtsnijwerken, die met een motorzaag gemaakt zijn.

 

Ook is er een zeldzame plant te bewonderen (de gunnera) met bladeren van meer dan 1 meter doorsnede.

 

Het is voor ons een paradijs op aarde, dat we graag met andere mensen delen o.a. de K.B.O, kindervakantiewerk, de Heldense schutterij waren hier.
Er lopen ook heel wat dieren rondom ons huis , o.a. damherten, kippen, pauwen, kalkoenen, fretten, tamme kauwen en honden.

Eigenlijk hoeven we helemaal niet op vakantie te gaan, al hebben we toch enkele verre reizen gemaakt naar Australië en Canada.
Maar dit zuiver en alleen om bij mensen op bezoek te gaan.
Wensen voor de toekomst:
Samen gezond oud worden.
Laatste woord:

We zijn blij, dat we indertijd de kans hebben gekregen om hier op de Kattestert te komen wonen.

Dit interview werd afgenomen op 29 september door Ves Wilms

 

 

INTERVIEW MET  JEU LEMMEN

 

Jeu is geboren op 17-3-1918 in Helden -Dorp op de Baarloseweg. Hij is getrouwd met Lena Brouwers in het jaar 1947.
Uit hun huwelijk zijn 11 kinderen geboren , n.l. Jos (63), An (61), Ton (60), Ger (59), Marcel (58), Wiel en Jac (57), Frits (55), Petra (53), José (50) en Marian (45).
Ze hebben 23 kleinkinderen en 7 achterkleinkinderen.
In 2007 waren Jeu en Lena 60 jaar getrouwd en ze hopen in 2012 hun 65-jarig huwelijk te vieren.
Na hun huwelijk hebben ze eerst gewoond op het ouderlijk huis van Lena in Roggel.
In die tijd (direct na de oorlog) was het voor iedereen moeilijk om huisvesting te krijgen en zodoende woonden ze met drie gezinnen in die boerenwoning.
In het jaar 1959 zijn ze verhuisd naar de Melkweg en in 1985 zijn ze gaan wonen op de Muldersweg in Egchel. Aanvankelijk vonden ze het hier maar niks (2 verdiepingen en veel minder vrijheid dan wat ze gewend waren), maar nu zijn ze beiden zeer tevreden.

 

Welke opleidingen heeft U genoten ?
Na de lagere school in Helden-Dorp heb ik 7 jaar een avondcursus gevolgd (eerst tuinbouw en daarna landbouw) alleen in de wintermaanden.
Met 13 jaar ben ik op het bedrijf van mijn vader moeten beginnen (ook wegens ziekte van mijn broer). Ik had me al opgegeven voor de landbouwschool bij meester Beek, maar dit moest ik helaas afzeggen.

 

Beroep
Eerst wilde ik graag slager worden, maar dat is niet doorgegaan. Ik ben in de voetsporen van mijn vader getreden door te werken in het gemengd bedrijf (kippen, varkens, rundvee en 10 hectare land).

 

Hobby's
Vroeger was dat vooral de beugelsport. Ik ben 5 keer Nederlands kampioen geweest. Er werd in die tijd veel gebeugeld om prijzen.
Zo heb ik een H. Hartbeeld, een divan en een fiets gewonnen. Ook heb ik eens een auto gewonnen (wel een derdehandse). Ik heb hem ingeruild voor een nieuwe, maar daar moest natuurlijk nog geld bij. Ik had nog geen rijbewijs, maar toch heb ik er al enkele ritjes meegemaakt. Op de schoorsteenmantel staan nog enkele grote bekers uit die tijd.
Bij het beugelen is het verstand zeker zo belangrijk als je handen. Je moest goed vooruit kunnen denken en dat was mijn sterkste kant.

 

Kaarten doe ik ook graag. Op donderdagmiddag ga ik altijd "kruutsen" bij de ouderenbond in het Erf. Op maandagmiddag speel ik het spelletje jokeren met drie oudere dames bij ons thuis. Het mag gerust om geld gaan, maar niet te grof.
's Avonds kijk ik vaker naar de televisie. Mijn favoriete programma's zijn dan voetbal, Lingo en Get the Picture.
Vroeger keek ik ook veel films, maar tegenwoordig niet meer, behalve oorlogsfilms. Dit laatste heeft mijn interesse, omdat ik de oorlog bewust heb meegemaakt. Ik was 22 jaar, toen ik als krijgsgevangene in een kamp terecht kwam in Duitsland (Lückewalde bij het vliegveld Tempelhof in Berlijn). Daar heb ik ongeveer 7 weken gezeten. Toen ik terugkwam werd ik vorstelijk onthaald op "onze"Baarloseweg.
's Morgens lees ik nog elke dag de krant. Daar moet ik wel een bril voor opzetten, maar die heb ik jaren geleden gekregen van Sjeng van Driekskes Ties.
Er gaat praktisch geen week voorbij, of er is wel ergens een verjaardagsfeest van een van de kinderen of kleinkinderen.
Een keer per jaar hebben we ook nog onze Lemmendag. Dat is een feest voor ons, de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Sinds kort gaan we iedere vrijdag naar de Dagopvang in het Erf in Egchel.
Hier is het altijd gezellig, je hoort eens wat andere praatjes, er worden spelletjes gespeeld en moppen verteld.
We worden daar ook lekker verwend. Heerlijk eten en daarna rusten in een luie stoel.

 

Oudste inwoner van Egchel.
Wat is Uw geheime recept op om 93-jarige leeftijd nog zo vitaal te blijven?
Ik heb een jonge vitale vrouw van 87 !!!!
Ik drink het liefste ranja en 1 keer per week een flesje bier. Ik heb altijd plezier gehad in mijn werk en plezier maken is nu ook nog een hobby van me.
Ik kan ook geweldig genieten van mijn nageslacht.
In mijn hele leven heb ik twee keer in het ziekenhuis gelegen (een keer voor de blinde darm en een keer voor een pacemaker).
Ik ben ook wel eens "verkat" geweest.

 

U rijdt nog auto?
Ja, maar niet ver meer. Neerkant zal wel ongeveer het verste zijn. Met de auto die ik nu heb, heb ik al 60.000 km. gereden in 15 jaar.
Ik hoef nog geen bril op te zetten in de auto.

 

Heeft U nog wensen voor de toekomst?
Dat we nog samen enkele gezonde en gelukkige jaren bij elkaar kunnen zijn en hier kunnen blijven wonen.

 

Laatste woord
Ik vind het mooi dat Ves me geïnterviewd heeft en het was heel gezellig.
Dit interview is afgenomen door Ves Wilms op 23 juni 2011

 


INTERVIEW met ANTOON EN KARIN FRANKEN   

Antoon is geboren op 4-1-1963 in Prinsenbeek en Karin op 6-7-1963 in Heel. Ze zijn getrouwd in het jaar 1990 en samen hebben ze vier kinderen, te weten Christian (19 jaar) , Bertri (18 jaar) , Ruth (16 jaar) en Tom (13 jaar).

Sinds oktober 2010 wonen ze op de Muldersweg en hebben hun bedrijf De Vleismeule op de Rector Thomassenstraat 28.

Na de lagere school is Antoon naar de Biologische school in Panningen gegaan en daarna naar de Praktijkschool Horst (rundvee- en varkenshouderij). Karin heeft als vervolgopleiding de Havo in Horn doorlopen en vervolgens MBO VZ voor gezins- en bejaardenverzorgster.

Beroep Antoon:

Ik ben begonnen als melkveehouder samen met mijn broer Johan op de Boerderijweg in Neer. Na een tijd verkochten we vleespakketjes in de winkel aan de Boerderijweg en sinds 2010  op de huidige lokatie in het centrum van Egchel.

Beroep Karin:

Ik ben begonnen als bejaardenverzorgster in Echt. Ook heb ik datzelfde beroep uitgeoefend in Horn, Heythuysen en tenslotte in het Vincent de Paul zorgcentrum in Panningen. Nu werk ik hoofdzakelijk in de zaak en af en toe als oproepkracht in Vincent de Paul zorgcentrum.

Hobby’s Antoon:

Een van mijn hobby’s is volleybal. Een keer in de week speel ik een partijtje in ’t Erf in Egchel en verder volg ik vooral in de weekenden de volleybalwedstrijden van mijn eigen kinderen. Motorrijden is ook een liefhebberij: samen met mijn vrouw en met mijn oudste dochter Christian toeren we liefst op binnenwegen rustig rond om lekker uit te waaien.

Verder wandel ik graag. In de wintermaanden kan ik ook genieten van een avondje toepen met mijn vrienden. Volgens Karin deel ik ook graag plaagstootjes uit aan mijn kinderen.

Hobby’s Karin:

Volleyen, of liever gezegd : ik sta in het veld (met de bekende veelzeggende lach van Karin) ; ook ik volg de verrichtingen van mijn kinderen op volleybalgebied , ik wandel graag en kan genieten van het motorrijden. Als oproepkracht werken in Vincent de Paul zorgcentrum beschouw ik ook als een van mijn hobby’s.

Waarom zijn jullie overgestapt naar de kom van Egchel ?

We waren altijd al georiënteerd op Egchel (school en verenigingsleven) en wat ook belangrijk was, op deze lokatie zat detailhandel. De kinderen wilden ook graag naar de bebouwde kom (zij hebben altijd ver moeten fietsen door weer en wind ).

Wat voor een bedrijf is de Vleismeule ?

Het is een echt gezinsbedrijf, dat wil zeggen iedereen steekt de handen uit de mouwen. Voor het bedrijf worden vaker dieren geslacht. Het vlees wordt vers vacuüm ingepakt in allerlei hoeveelheden. Een andere tak van ons bedrijf is het verhuren van barbecues en de mogelijkheid voor de klant om alles wat er nodig is hiervoor bij ons te betrekken (te denken valt o.a. het vlees, de rauwkostsalades en het stokbrood. Vermeldenswaardig wat betreft ons bedrijf is verder dat we op het ogenblik een stagiair in dienst hebben (te weten Joep Zeelen ) die ons drie uurtjes in de week goed helpt in de zaak.

Wat is het fijne om zo’n zaak te leiden ?

Je bent zelfstandig, je bent je eigen baas. We zijn altijd samen bezig en er is altijd wel iemand thuis. Verder is het natuurlijk fijn om steeds contact met mensen te hebben.

Hoe zien jullie de toekomst van jullie zaak ?

We doen het op dit moment met veel plezier. We vinden het leuk en het is beslist geen must dat een van de kinderen het straks zal overnemen. Zij moeten doen wat ze zelf leuk vinden en waar ze zich gelukkig bij voelen. Dat is verreweg het voornaamste. We hopen dat we nog wat jaren samen kunnen werken. We zijn ook een keer tevreden. Het is een fijne buurt om te wonen. Het is lekker rustig en de kinderen hebben het ook goed naar hun zin. Wat wil je nog meer !!!

Dit interview werd afgenomen op 31 maart j.l. door Ves Wilms

 


 

INTERVIEW     MET   JO BRUIJNEN

  

 

Jo Bruijnen is geboren op 10-3-1951  in Beringe op de Meyelseweg(het geboortehuis is het huidige pand van Margriet Bouten Campingart.)

Hij is getrouwd met Annie Kersten in het jaar 1974 en samen hebben ze 2 zoons, nl. Maikel  (34 jaar) en Dennis (30 jaar).

Sinds 1974 wonen ze op Kempstraat 28 in Egchel.

Na de lagere school is Jo naar de L.T.S. (afdeling timmeren) gegaan,waarna hij de U.T.S. heeft afgerond met een M.T.S.-diploma bouwkunde.

BEROEP:

In 1970 ben ik begonnen met werken bij Neduco (dicht bij huis) als assistent-calculator. Uit die tijd kan ik me nog herinneren het werken met de ouderwetse telmachine. Het vergde de nodige tijd om wat ingewikkelde deelsommen te maken en in die minuten kon je wel even een kop koffie gaan drinken. Beklemmend vond ik het dat ik tijdens mijn werk nauwelijks buiten kwam.

In 1974 werd ik calculator – werkvoorbereider bij Haegens Bouw in Horst. We waren maar met z’n vijven op kantoor (dus kleinschaliger). Een van de gebroeders Haegens was een vroegere klasgenoot van mij en heeft me bij dit bedrijf aangenomen. Na een paar jaar werd ik projectleider van de utiliteitsbouw. Ik heb veel gewerkt voor recreatieprojecten b.v. Loohorst en het Meerdal. In de 22 jaar dat ik hier heb gewerkt, heb ik het bedrijf zien groeien van 50 naar 150 werknemers.

In 1996 ben ik voor mezelf begonnen met een bouwadviesburo. Mijn werk bestaat hoofdzakelijk uit bouwkostenberekeningen o.a. aannemersbegrotingen maken en kostenramingen voor architecten en andere opdrachtgevers.

Een andere tak van mijn werk is projectbegeleiding (b.v. de verbouwing van B.S. De Kemp rond de eeuwwisseling en de bouw van vleesboerderij Franken).

HOBBY’S

Mijn hobby’s hebben allemaal te maken met in beweging zijn. Wekelijks volley ik 2 keer in ’t Erf. Wandelen en fietsen zijn ook bezigheden,die ik graag doe. Als we op vakantie zijn gaan we in de winter skiën en in de zomer wandelen. Ik ben al 30 jaar lid van de Trimclub Egchel, alwaar ik tevens penningmeester van ben.

’t ERF

Al ver voor 1980 heb ik samen met Jan Gielen, Wie Korsten, Giel Beumers, Frans Hertsig en Pierre Verheyen in de eerste bouwcommissie gezeten voor de bouw van ’t Erf. Bij de eerste verbouwing in 1994 zat ik ook in de projectgroep. In 2007 ben ik door  Stichting Gemeenschapshuis ’t Erf gevraagd om de  bouw mee te begeleiden.

Er komt heel wat bij kijken voordat begonnen kan worden met bouwen. Je begint met een inventarisatie van de wensen van verenigingen,de stichting en beheer. Daarna maakt de architect een schetsplan. Dit plan wordt na veel besprekingen aangepast en voorlopig definitief gemaakt. Dan moet er veel vergaderd worden over de financiën (wie betaalt het,begrotingen, financiering en exploitatie).

 De verbouwing van de gymzaal moest tegelijk meegenomen worden. In december 2009 werd het geheel goedgekeurd door de gemeenteraad. Daarna kwam de uitwerking van het plan met bestektekeningen en bestekken. In maart 2010 is het geheel aanbesteed aan regionale aannemers en installateurs, waarna in april van dat jaar gestart is met de verbouwing. Bij de eerste steenlegging moest er specie gemaakt worden; wethouder Wim Hermans zou deze klus wel even klaren,maar bij de betonmolen zat hij al vrij gauw royaal onder de blubber.

Op de vraag: Hoeveel uren heb jij erin gestoken? antwoordt  Jo vastberaden:” ik ben blij dat ik ze niet heb bijgehouden,want ik wil het echt niet weten”.

In welk opzicht is ’t Erf erop vooruitgegaan?

Er zijn meer mogelijkheden voor gelijktijdige activiteiten. Er kunnen wel 4 vergaderingen tegelijk gehouden worden. Veel meer ruimtes zijn multi-functioneel. De toiletvoorzieningen zijn verdubbeld, de keukenvoorziening is verdrievoudigd met professionele apparatuur. Er is ruimte gekomen voor buitenschoolse opvang, dagvoorziening voor ouderen en muziekvereniging Egchel. De barruimte is verdubbeld en er is veel nieuwe bergruimte. Ook is de entree nieuw en zijn de installaties volledig nieuw; waarbij ook aardwarmte benut wordt.

18,19 en 20 maart is er een feestweekend met daarin de officiële opening en open dag.

Hoe zie je de toekomst van ’t Erf?

Met de investering die nu gedaan is,moet het gemeenschapshuis en de gymzaal de komende 25 jaar vooruit kunnen. Zelf wil ik samen met Jos Brummans het technisch onderhoud de komende tijd onder mijn hoede nemen.

Hoe zie je de toekomst van jezelf?

Nu ik gauw genoeg 60 jaar wordt, wil ik het langzaamaan wat werk betreft, wat rustiger krijgen en wat meer vrije tijd voor mijn hobby’s inruimen.

Voor wat betreft het laatste woord wil Jo nog graag kwijt, dat een dergelijk groot project (de verbouwing van ’t Erf) alleen kans van slagen heeft,als je met alle betrokkenen goed kunt samenwerken. Dit geldt zeker voor het stichtingsbestuur en de gemeente.

 

 

Dit interview werd afgenomen op 12 januari 2011 door Ves Wilms

 

 

 

Interview met Tinus en Toos van de Mulder.

 

Samen aan het werk (begin 2008)

 

Halverwege dit jaar sloot één van de laatste winkeltjes in onze kleine dorpskern haar deuren: Dierenspeciaalzaak De Meule.

De dierenspeciaalzaak was één van de laatste werkzaamheden in ‘de Mulder’, die sinds 1933 als maalmolen diende.

Een goede aanleiding om eens op de koffie te gaan bij Tinus (Martien) en Toos Sijben.

Op een zomeravond begin september klopte ik aan, en na een nostalgisch halfuurtje met ‘Toen was geluk nog heel gewoon’ op de TV namen we plaats aan de keukentafel om eens lekker in het verleden te woelen.

 

Hoe is de Mulder eigenlijk ontstaan?

Geheel tegen mijn verwachting in neemt Tinus van meet af aan het woord:

“Een neef van mijn vader (Ze noemden hem ‘Pampus’, naar het schijnt was hij een beetje lui…) kocht een maalmolen en een dieselmotor. Maar toen deze betaald moest worden had hij het geld niet. Mijn vader, Wullem Sijben, heeft deze toen overgenomen en betaald.

‘De Mulder’ werd gebouwd en daar is mijn vader toen begonnen met het malen van haver en graan. Na de oorlog waren andere maalmolens in de regio uit de roulatie. Veel van die molens waren windmolens en die konden ten tijde van de oorlog als uitkijkpost dienen. Daarom liet men ze ontploffen. Er was in die jaren ook nauwelijks stroom. De Mulder in Egchel kon echter motorisch malen. Er werd destijds een tractor aan de molen gekoppeld. Daardoor kwam men van heinde en ver naar Egchel om hun oogst te laten malen. Vlak na de oorlog ben ik daar als jonge knul ook gaan meewerken en later heb ik de zaak overgenomen.

Ik kon kiezen: Of boer of molenaar worden. Ik koos voor het laatste en zo is de Mulder geworden tot wat het nu is.”

 

Naast het malen wilde Tinus ook gaan mengen. Voor bijvoorbeeld diervoeders.

“Maar de grote mengbedrijven zagen dat niet zo zitten en hielden een vergunning om te mengen tegen. Een kennis gaf me de tip om met een doos goede sigaren naar de gemeente te gaan. En diezelfde middag hadden we de mengvergunning binnen. ”

De schappen zijn leeg

 

De jongere mensen in Egchel kennen de Mulder voornamelijk van de dierenspeciaalzaak ‘De Meule’, vol met aquariums, hondenvoer, kattenvoer, konijnenvoer, vogelzaad, kluiven, halsbandsjes enzovoort, enzovoort.

Hoe is dat zo gekomen?

‘Ome Tien’ vervolgd zijn verhaal.

“Er kwam een beetje de klad in het mengen. De boeren waarvoor we in de arme jaren tijdens en vlak na de oorlog hebben gemalen, gingen allemaal naar grote bedrijven zoals de boerenbond. Want ook die boerenbedrijven werden alsmaar groter en dat konden wij niet bijbenen. Familie ben ik in de vissen terecht gekomen. Dat was een leuke aanvulling”

“Ik vond het verschrikkelijk!” valt Toos hem in de rede. “Niet schoon te houden en als Tinus eens weg moest kon ik het daar oplossen. Dan kwam er iemand voor een mannelijke maanvis en die moest ik dan uit het water vissen. Ik wist niet eens wat een maanvis was, laat staan een mannetje. Tegenwoordig heeft bijna niemand meer een aquarium. Daar valt geen geld meer aan te verdienen.”

Samen voor de gesloten Mulder

 

We nemen even een sprong terug in de tijd. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

En nu neemt Toosje het woord:

“Wij hadden vroeger het café in Egchel. Op zondagmiddag deden mijn ouders de boekhouding en dan was het ‘toedem’ bij ons. Dan tapte ik stiekem biertjes voor de jongeren van mijn leeftijd. Ik had wel wat flirts, maar geen van hen was de ware. Toen kwam Tinus in beeld. Hij was wel wat ouder, maar hij was niet zo lomp als al die anderen. Soms had ik wel wat met hem te stellen, want hij was een kameraad van Wielke van Naat. En als die samen waren, dan viel er geen land mee te bezeilen. Ik was 19 en hij 24 toen we wat met elkaar kregen. Tinus wilde ‘het’ graag proberen en ik wilde ook wel.” (ps. Dit mocht ik echt opschrijven van Toos!)

“Ik ben met 22 jaar getrouwd, en was toen al in verwachting. Dat was een beetje ‘un sjang’, maar daar trek ik me nu niets meer van aan. Degenen die er de grootse ophef over maakte, waren zelf het ergste. En ondertussen zijn we nu al 52 jaar getrouwd!”

 

Nu is de Mulder dus gesloten. Vinden ze het niet jammer dat een oer-Egchels bedrijfje de deuren sluit?

“Ik zou best nog een paar jaar door kunnen gaan, maar in ‘onderling overleg’ hebben we besloten er mee te stoppen.”, zegt Tinus

Toos heeft een andere mening: “Niks jammer. Ik ben er klaar mee. Het is mooi geweest. Het kan nu misschien plaats maken voor een aantal huizen.”

Dit zegt genoeg

 

Daarover gesproken: Wat vinden ze van de huidige ontwikkelingen in Egchel?

“Ik vind het een goede zaak.”aldus Tinus. Toos is ook positief. “Alleen moeten de mensen hun tuintjes eens beter onkruidvrij houden.” Toosje doet niets liever dan ‘drek trikke’. Ik voel me wel enigszins aangesproken. Maar ja, in die nieuwbouwtuintjes tiert onkruid nu eenmaal welig. (Of is dit een slecht excuus?).

 

Wat doen ze tegenwoordig, nu de Mulder dicht is? Zijn er nieuwe hobby’s?

“Op vakantie gaan naar Oostenrijk”, verteld Tinus. Samen met Toos?

“Oh nee, mij krijg je niet mee. Ik blijf hier!” roept Toos. “Tien gaat samen met zijn neef met de bus naar Oostenrijk. Ik wil ’s avonds lekker in mijn eigen bed liggen. Geen ‘getoemel’ voor mij.”

 

Na wat nakeuvelen over de voetbalclub, hun eigen tuin, het kippenhok en hun veel te grote huis (“Dat moet je ook allemaal schoonhouden.”, aldus Toos. Tinus: “We kunnen ook onder gaan slapen en boven de deuren dichttrekken…”) zit het ‘interview’ erop.

 

Nu nog proberen een foto te knippen van Toosje en ome Tien voor de Mulder…

 

  

De deur kan op slot

 

Interview en foto’s: Sander Selen

 

 

Interview  met Henk Thiesen

We zijn vandaag op bezoek bij Henk Thiesen.

 

Geboren: 15 juni 1957 op de Melkweg in Egchel. (Familie Thiesen is in 1919 naar Helden gekomen. Ze komen oorspronkelijk uit Geysteren, daarna Meerlo, Velden en vervolgens Helden. De naam Thiesen wordt met één ‘s’ geschreven.

Kenmerkend voor deze familie)

 

Opleiding: Lagere school in Egchel, LTS en daarna nog instaallatietechniek en vervolgopleidingen.

 

Getrouwd met Coy Peeters uit Kessel-Eik. (dit jaar 25-jarig jubileum!) Twee kinderen: zoon Mark (14) en dochten Kelly (16)

 

Werk: Senior medewerker bureau huisvesting van de Zorggroep Noord-Limburg.

(beheer gegevens gebouwen, afsluiten onderhoudscontracten, leiden van projecten, tekeningen en archiefwerk)

 

Hobby’s: geschiedenis, fotografie, wandelen en op vakantie (naar oa de kerken en kastelen van Luxemburg en Duitsland).

 

Muziek: “Muziek is mijn eerste grote liefde. Ik luister van alles; van Wagner tot Rowwen Heze.”

 

Henk is DE man die alles over het verleden maar ook over het heden van Egchel weet.  Dit komt door zijn interesse in de historie.

We vragen het Henk.

 

“ Ik was vanaf jongs af aan nieuwsgierig naar oorsprong van dingen en zo ben ik begonnen met uit te zoeken waar mijn eigen familie vandaan kwam.

Hierbij werd ik toen geholpen door Meister Peeters want die zette veel doopboeken om van het Latijns naar het Nederlands. In de doopboeken staat de nodige informatie die je weer kunt gebruiken voor een stamboom onderzoek of te wel genealogie.

 

Dit  ging verder met vragen: ”Hoe hebben deze  mensen geleefd en gewoond.”

 Ook om mensen met soortgelijke vragen zaten, verder te helpen. Zo is deze hobby ontstaan” Hoe is iets ontstaan en waarom.

 

Een andere grote hobby van Henk is fotografie. “Al vanaf mijn 14e knip ik foto’s. Ik heb me toen een fototoestel van 100 gulden gekocht. Dat was in die tijd heel veel geld.”

 

Henk zijn broers deden aan motorcross en hij ging toen altijd mee of daar foto’s van te knippen.  Nu, 36 jaar laten heeft hij inmiddels een enorm fotoarchief over van alles en nog wat, in het bijzonder over Egchel.  (Als je Henk tegenkomt met wandelen dan zie je hem ook vaak met een

fototoestel.) Iedereen kent wel het boek: Van Achell tot Egchel. Waar Henk zich helemaal aan gegeven heeft.

 

Momenteel zijn er weer een aantal nieuwe ‘projecten’ waar Henk zich op heeft gestort. Zoals een boek over de Noordervaart, de Boerenschans op de Baarloseweg, een boek over 50 jaar voetbalclub Egchel en de website Egchels-verleden.nl. Vooral met deze website heeft Henk grote plannen.

“Het onderzoek naar de geschiedenis van Egchel  gaat steeds door. Als een boek klaar is, kan de dag daarna al weer wat meer bekend zijn. De website is dan een ideale plek om dit dan bij te werken. “ Als je nog meer wilt weten over de regionale oudheid, kun je eens een kijkje nemen in de Streekmuseum De Moennik, van de Heemkundevereniging waar Henk ook actief voor is.

 

Henk is dus een bezige bij. Maar de gezondheid begon hem op te breken. Na twee fikse lichamelijke waarschuwingen moest hij het een stuk rustiger aan gaan doen. Zo is hij ook onlangs gestopt als raadslid van de gemeente Helden. En na een behoorlijke herstelperiode heeft hij zijn werk bij de Zorggroep weer opgepakt.  “Ik moet het tegenwoordig wat rustiger aan doen. Ik kan momenteel nog niet alles en het zal nog een tijdje duren voordat ik weer helemaal de oude ben. Ik ben wel anders tegen het leven aan gaan kijken.

Ik wil weer meer van het leven gaan profiteren.”

 

Henk heeft samen met Giel Beumers aan de wieg gestaan van het dorpsoverleg. In 1991 werd de dorpsraad Egchel opgericht. Henk is trots op wat er in Egchel is bereikt.

“Belangrijk is dat Egchel zelf keuzes kan maken. Vroeger werden die voor Egchel gemaakt. Nu kunnen we zelf aangeven wat we belangrijk vinden. En zo willen we het ook hebben. Als het dorp het wil, kun je veel bereiken.”

 

En wat vind je van deze website? “Ik ben blij dat het muziekje er vanaf is. De website krijgt steeds meer een archief-functie. Het ziet goed uit en is echt gericht op Egchel. Je kunt zien dat Egchel erg actief is.”

 

Wat wil Henk nog kwijt aan de mensen uit Egchel? Daar is hij erg duidelijk

in: “Blijf het belang zien om elkaar op te zoeken en de krachten te bundelen.” En zo is het maar net!

 

Nou Henk, bij deze bedankt voor het interview, de koffie en de koekjes (die je voornamelijk zelf hebt opgegeten…)

Interview: Sander Selen augustus 2007