Uitslag naam plan “Willems” 

De 74-jarige Giel Peeters uit Helden viert zondag zijn gouden priesterjubileum. Een gesprek met een man die graag doën beej de minse staat.

door: Gertie Driessen

Een priester met een jungle­diploma. Het zal niet vaak voorkomen, maar Helde­naar Giel Peeters, tegen­woordig waarnemend pastoor in Egchel, heeft er een. Gehaald in Suriname, waar hij als aalmoezenier bij het Nederlandse leger zat. "Ik ging in die tijd vaker 'de busch' in. Op een keertje trok ik er samen met een kapitein op uit in van die uitgeholde boomstammen. We kie­perden om en werden drijfnat door de inboorlingen uit het water gevist. Dat kwam één of andere ho­ge pief ter ore. Ik kreeg op m'n so­demieter dat ik niet de jungle in mocht zonder diploma. Ik zeg: 'Nou dan haal ik dat toch'." Om het papiertje op zak te krijgen, moest de priester een week lang in de rimboe zien te overleven. "We hadden alleen rijst. De rest moes­ten we vangen. Heb toen voor het eerst in mijn leven aap gegeten." Giel Peeters heeft verhalen te over. Sinds hij in 1959 tot priester is ge­wijd, heeft hij op heel wat plekken gezeten. Zoals alle lazaristen, die als missionaris over de hele wereld zijn uitgezworven. Peeters wilde na zijn priesterwijding eigenlijk naar Brazilië of Congo, maar werd uit­eindelijk naar Zuid-Frankrijk ge­stuurd. Om de geëmigreerde Nederlandse boeren bij te staan. "Ik sprak geen woord frans. Op geen gegeven moment moest ik daar bij de bis­schop komen. Die zat honderduit te vertellen. Ik verstond er niet veel van en zei op de gok ja en nee. Vraagt hij me hoeveel kinderen we thuis hadden, maar ik begreep het verkeerd. Dacht dat hij wilde weten hoeveel lazaristen er waren. Ik zeg doodleuk: een kleine vierduizend. 'Ah, pauvre maman' , roept die man.

Hoewel de Heldenaar met frisse tegenzin richting Frankrijk toog, beviel het hem zeer goed tussen de boeren. "Die kwamen met al hun problemen naar je toe. Je stond hiel doën beej de minse. Als het zo uit­kwam hees de priester zich in een overal en laarzen en hielp een handje mee in de stal en op het veld. Of met klusjes in huis zoals behangen en verven."

Na een jaar of tien kwam Peeters terug naar Nederland. Kapelaan of pastoor worden, zag hij niet zitten in een maatschappij die sinds zijn vertrek helemaal veranderd was. Dus besloot hij als aalmoezenier het leger in te gaan. Als eerste post kwam hij op de Veluwe terecht. "Ik wist helemaal niks van het leger. Liep rond met een briefje in mijn zak met alle rangen en standen. Daar spiekte ik op als ik weer zo'n pief tegenkwam. Op een gegeven moment zie ik er eentje die niet op mijn briefje stond. Platte pet met rode band. Ik denk: 'Da's het leger des heils. Ik maak een grapje en zeg: 'Hé, is de concurrentie ook hier?' Bleek het een generaal."

In 1974 kreeg de Heldenaar het ver­zoek naar het Nederlandse leger in  Suriname af te reizen. "Heb er een geweldige tijd gehad. Veel vrijheid. Tufte met een jeep het hele land door naar alle buitenposten. Ik werkte daar samen met een colle­ga-dominee. Black and white, noem­den ze ons."     In 1975 werd Suriname onafhankelijk. Tot 1992 werkte de Heldenaar nog als aalmoezenier bij de kazer­ne in Roermond en het Duitse See­dorf. Hartproblemen noopten hem het leger te verlaten. Sinds die tijd is hij waarnemer in Egchel, zoals hij zichzelf noemt, want pastoor is hij nooit willen worden. "Ik zou er eigenlijk alleen uithelpen, omdat de eigen pastoor ziekelijk was. Maar toen ik kwam, zei die: Nów gaan ich. Ik zeg altijd tegen de parochianen: we zijn hier allemaal vrijwilligers."